تویی بهانه ام اما بهانه ای که ندارم گذاشتم سرخود رابه شانه ای که ندارم تمام عمر کشاندی مرا به سوی نگاهت تمام عمر به سوی نشانه ای که ندارم چگونه حرف دلم را به چشم هات بگویم قصیده ای که نگفتم، ترانه ای که ندارم مرا رها کن و بگذار در قفس بنشینم که دلخوشم به همین آب و دانه ای که ندارم#سید_حمیدرضا_برقعی

مسافرت بودم آمدم و باور کردم مرگ دوستی را نادرآقاسی فرهنگی هنرمند آسمانی شد چه بود؟ این تیر بی رحم از کجا آمد؟ که غمگین باغِ بی آواز ما را باز درین محرومی و عریانی پاییز ، بدینسان ناگهان خاموش و خالی کرد از آن تنها و تنها قمریِ محزون و خوشخوان نیز؟ عرض تسلیتی به خانواده بزرگوار وجامعه فرهنگی